avond Rob Lampen.

 

Aan het boek Heijplaat in verzet mocht ik in 2010 ook een bijdrage leveren. Tijdens dat schrijven ontstond bij mij het gevoel dat ik meer op papier moest gaan zetten en dat dan vooral voor onze eigen kinderen en kleinkinderen. Hoe beleefde pa/opa zijn jeugd en hoe zag de wereld er toen uit. Dat heeft geleid tot een aantal verhalen met vooral jeugd herinneringen.

Ja, en als je op Heijplaat geboren bent dan liggen die in hoofdzaak op Heijplaat.

Tijdens de herdenking op 4 mei 2010 en de presentatie van het boek in Courzand ben ik voor het laatst op Heijplaat geweest. In de jaren daarvoor kwam ik er heel af en toe omdat er nog een oom van me woonde die ook een bijdrage voor het boek leverde.

Langzaam zie je dan Heijplaat veranderen en besef je het belang van het vastleggen van toen.

Mooi dat u dit heeft opgepakt en er internet is. Op deze manier blijft er toch nog iets behouden van hoe het was. Na het bekijken van de inhoud van Historisch Heijplaat vond ik dat er nog maar weinig bekend was over het Hertenkamp, behalve wat foto’s van de huisjes en de verzamelnaam.

Mogelijk heeft u iets aan mijn bijdrage voor ons nageslacht.

Na wat omzwervingen door Nederland denk ik de eindbestemming te hebben gevonden in Assen. Niet echt dicht bij Heijplaat, maar mochten er voor het 100 jarig bestaan activiteiten komen dan zal ik zeker proberen om daar bij te zijn.

 

Met een vriendelijke groet. Jo. de Roode

 

 

HET HERTENKAMP

 

Mijn wieg stond in 1940 op het Hertenkamp op Heijplaat.

Het Hertenkamp was een buurtje buiten het dorp achter de Julianakerk en recht tegenover de kerk woonden wij.

De Julianakerk zelf stond toen ook nog een aardig stukje buiten het dorp.

In 1940 was het einde van het dorp de Linertonstraat. (dit voor de kenners van het dorp)

Het Hertenkamp bestond uit 25 houten vrijstaande huizen met een ruime tuin er omheen.

Veel bewoners hadden daardoor rond het huis een groentetuintje.

Deze huizen waren in de jaren 20 door de Noorse regering geschonken aan de RDM als tijdelijke oplossing voor de toen heersende woningnood.

Het Hertenkamp was min of meer een eigen gemeenschap binnen het dorp.

Vanuit het dorp liep je er na de Linertonstraat naartoe via de Streefkerkstraat met aan weerszijden toen nog onbebouwd terrein met zandheuveltjes, bosjes en struiken. 

Aan de andere kant tegenover ons huis was een schuilkelder in het land gemaakt.

Ik kan me niet herinneren dat we hier in hebben gezeten. Wel dat er water in stond.

Het was niet meer dan een uitgegraven kuil met een dak van hout met grond en zand er over.

Het begin van het Hertenkamp werd gevormd door de kerk en het eind werd bepaald door een prachtige grote notenboom bij de twee krullerige ijzeren pisbak op pootjes.

Van deze laatste werd vooral gebruik gemaakt door de venters die met hun bakfiets uit Charlois met hun waren naar het dorp kwamen.

Op mooie zomeravonden werd er door de bewoners een ommetje gemaakt met hier en daar een gezellig praatje.

Met een mondharmonica werd soms muziek gemaakt, onder buurtgenoten werd er geklaverjast, geschaakt of een balletje getrapt en als kind speelden we bussietrap of we vermaakten ons in de vrije natuur rondom het Hertenkamp.

Om zomaar wat namen te noemen, woonden er ondermeer onze drie families de Roode, de familie Berkelaar, van Ooijen, van Brakel, Koert, Prins, Oskam, Flanderijn, Bender, Bruner, Meier….etc.

Het sociale contact was heel groot. 

Met het contact in de vrije uurtjes naar de bewoners van het dorp zelf was dat veel minder, tenzij men deelnam aan een vereniging waarvan er veel waren op dorp.

Ook voor de dagelijkse boodschappen waren de winkels op de buurtschap de Heij dichterbij dan op het dorp. Op de Heij was ook een bakker, slager, groenteboer (Jan Koster) en zelfs een sigarenboer op het waterschip.

Het woord boer was toen heel gewoon om achter een beroep te zeggen zoals ijsboer, visboer, lorrenboer, etc..

De bevrijding na de oorlog vierde het Hertenkamp op geheel eigen wijze door aan beide zijden van het buurtje een erepoort in de kleuren rood-wit-blauw neer te zetten.

Twee grote vierkante zuilen aan weerskanten van de straat met een boog er boven. Vlaggen kwamen te voorschijn en het crêpepapier in de drie kleuren was niet aan te slepen door Blom op dorp in de winkel “elck wat wils”.

Vanuit het Hertenkamp naar Juffrouw Slof van de kleuterschool en later naar de openbare school bij juffrouw Sonne, meester Slieker en meester de Jong, was nog een aardige tippel. 

Pas in de jaren 50 werd het Hertenkamp door verdere woningbouw aangesloten aan het dorp en kwam de eigenheid te vervallen.

Wel bleef het altijd een apart stukje Heijplaat tot er begin jaren 90 op die plaats nieuwbouw kwam. In 1961 ben ik van het dorp afgegaan met mooie herinneringen aan het Hertenkamp.

 

Jo de Roode. Assen

 

Aanvulling op de brief

In 1920 Om enigszins tegemoet te komen aan een dringend woning tekort voor onze werklieden werd overgegaan tot de bouw van 25 houten noodwoningen, (nadat een proef met 5 vanuit Oostenrijk ingevoerde dergelijke woningen een bevredigend resultaat opleverden.

Kosten fl.3250,- tot fl. 3300) per huisje.

De houten huisjes werden het Hertenkamp genoemd. (Eind jaren ’80 zijn deze gesloopt).

Zo staat het beschreven in de jaarboeken van de RDM