laatste update begin november 2011

Sinds kort is er een samenwerkingsovereenkomst, deze staat op een eigen pagina op deze site gedeeltelijk weergegeven, dus hierin is een visie vastgelegd, een gemeenschappelijke planning kenbaar gemaakt  voor de verdere ontwikkeling van het gebied RDM/Heijplaat.

Wij hopen voor de bewoners dat dit een duidelijk beleid zal bewerkstelligen binnen de ontwikkeling van het gebeid. Voor de bewoners is het tot nu toe allemaal erg duister en niet inzichtelijk geweest wat ze te wachten staat en zoals altijd bestaat de participatie uit het aan de rem trekken van de bewoners als hun belangen over het hoofd gezien worden.

Voor de Samenwerking overeenkomst was de angst vanuit het dorp hieronder verwoord. Of de samenwerkingsovereenkomst hierin verandering gaat brengen, dat kunnen we alleen maar hopen. Wij zijn in elk geval de eerste die dat gaan melden, want wij hopen dat we het onderstaande dan helemaal verkeerd ingeschat te hebben.

zomer 2011

Dromen en ambities zijn er genoeg! Duurzaam, adaptief bouwen, we gaan voor de toekomst, energievriendelijk, Rotterdam heeft natuurlijk ook zijn CO2 ambitie, innovatie is een veelgehoorde term, kortom het moet een state of the art plek worden waar iedereen wil wonen en werken omdat het alles in zich heeft wat een mens maar wenst. Er moet een gedeelte van het dorp gesloopt worden, waardoor er kansen ontstaan om te laten zien wat Rotterdam in zijn mars heeft als het gaat om herstructureren van wonen in de havens, daarnaast wordt het terrein van de voormalige werf een Campus met daarin mogelijkheden voor innovatie op gebied van duurzaamheid, mobiliteit en nog een paar issues die vandaag aan de dag erg gevoelig liggen en gillen om goede oplossingen.

De visie op de herstructurering is een veelbesproken issue, maar de vraag is of er überhaupt een algemene visie is! De deelgemeente heeft een visie, het havenbedrijf heeft een visie, de woningbouwcorporatie heeft een visie, de bewoners hebben een visie. Als we gaan doordenken zijn er nog wel een paar partijen zoals Dienst Stedenbouw en Volkshuisvesting, ingehuurde architectenbureaus en zo wat meer instanties op te noemen die een visie hebben op de herstructurering van het gebied. Daarnaast zijn er een aantal bedrijven, organisaties en personen die hebben helemaal geen visie en doen gewoon zoals we al een eeuw doen in dit gebied, zakelijk opportunistisch het ijzer smeden als het heet is zonder boodschap te hebben aan het belang van de samenhang van het geheel.

Dat is ook een beetje het probleem in dit gebied. Zoveel partijen, zoveel belangen, zoveel meningen in een gebiedje niet groter dan het is met een potentie van hier tot Jericho en weer terug. Jammer genoeg ligt het gebied ver buiten de directe aandacht van de politiek. Er zijn geen grote investeerders die direct belang zien in de ontwikkelingen die er gaande zijn en slechts weinigen zien de potentie van het gebied op het terrein van een aantal grote wereldwijde vraagstukken bv als het gaat om her ontwikkeling van dichtbevolkte industriële gebieden in rivierdelta's, waar oprukkende industrie en groeiende bevolking op elkaars tenen staan. Buiten dat ligt het dorp buitendijks, dus ook de dreiging van het stijgende zeewater maken de uitdaging die er ligt alleen maar groter en interessanter. Omdat de hele herstructurering zo lang duurt en alles op zich laat wachten, rijst de vraag of hier sprake is van desinteresse of incompetentie of steekt men willens en wetens de kop in het zand en gaan we voor de theorie dat dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan en dan gaat het ook vanzelf weer voorbij.

Think out of the box is een veelgehoorde term als het gaat om herontwikkeling van dit soort gebieden, maar hier kan geconstateerd worden dat het out of the box denken overgelaten wordt aan anderen. We leren op school niet verder te denken dan onze neus lang is, laat staan hoe we out of the box moeten denken.

Ga er maar aan staan!

Wat is het probleem? Volgens Toon is het een kwestie van gebrek aan collectief denken! Ons systeem leert ons aan dat we allemaal voor ons zelf en onze eigen belangen moeten opkomen en voor onszelf moeten denken. Op de laatste plaats komt het collectief denken. Als we daar van uit gaan, denkt elke professional en elke bewoner vanuit zijn of haar eigen perspectief. Daardoor zal men moeite hebben zich in te leven in het standpunt van een ander. Dan is het logisch dat het moeilijk is om een gezamenlijke visie te ontwikkelen!

Voorts hebben we in het gebied te maken met instanties die bol staan van de jobhoppers. Mede hierdoor is het moeilijk om een breed gedragen lange termijnvisie te ontwikkelen en uit te voeren. De toetreding van nieuwe professionals of bestuurders op sleutelposities geeft nieuwe impulsen aan de ontwikkeling, impulsen die voortvloeien uit individueel inzicht van de betreffende persoon. Helaas zijn de betreffende functionarissen niet ingewijd in de materie rond het leven op het dorp en gaan zij vaak uit van de verhalen die de ronde doen onder de visieontwikkelaars, waarvan velen helaas nog nooit één nacht op het dorp hebben vertoefd.

En zo ontstaat er een visie die niet vaststaat, een visie die onderhevig is aan voortschrijdende inzichten en standpunten en een visie die ongetwijfeld gebaseerd is op brede ervaring en verkregen inzichten die overal verworven zijn, behalve ter plekke.

We moeten dus afwachten wat de uitkomst gaat brengen! Vast staat dat er gewerkt wordt aan een gebied met potentie om trend te zetten, een gebied waar toonaangevende ontwikkelingen kunnen plaatsvinden. Dan zullen echter alle partijen elkaar moeten vinden en bereid zijn om een consensus te willen zoeken om op die manier alle aspecten mee te kunnen nemen in de herstructurering van het gebied. Alleen dan is het echt de moeite waard en anders wordt het gewoon een samenraapsel van compromissen die onderhevig zijn aan economische haalbaarheid van het moment in plaats van de ontwikkeling van een gebied waar het voor iedereen goed toeven is en waar we minimaal open staan voor een andere manier van nadenken over herontwikkeling om te kijken of we iets opgestoken hebben van de denkfouten in de 20ste eeuw, toen we ook dachten te weten dat we de wijheid in pacht hadden.