woningbouwcorporatie Woonbron

Woningbouwcorporatie Woonbron was in 2005 de initiatiefnemer van het herstructureringsplan van Heijplaat/RDM. Woonbron was de eigenaar van het grootste gedeelte van de ca. 800 woningen op het dorp en zag kansen trekker en duwer te worden van een groot toonaangevend project in het gebied. De opstallen op het voormalige RDM terrein zouden gesloopt worden en er moesten woningen komen. Ook in de lege havens moest weer nieuw leven komen door wonen, werken en recreëren.
Zij riepen de eerste vergadering bij elkaar, stimuleerden bewoners mee te denken omdat zij “gebiedsexpert” zijn en ze lokten pioniers en havenlingen naar het gebied die het aandurfden om te investeren en mee te denken.  Er werden brainstormsessies georganiseerd in de van Nelle fabriek, the sky was the limit. Woonbron zou het wel eventjes doen. Toen het serieus begon te worden werd er zelfs een heuse gebiedsmanager aangesteld die specifiek aangesteld werd om de ontwikkelingen in het gebied te volgen, te sturen, te bewaken en mogelijkheden te onderzoeken.
In de tijd tussen het begin van het verhaal en nu heeft Woonbron een record aantal directeuren gehad die Heijplaat in de portefeuille hadden. Als we goed geteld hebben zijn dat er 6 geweest waarbij nummer zeven vor het dorp een grote onbekende is. Hieraan valt af te leiden dat continuïteit niet één van de sterkste punten is geweest bij Woonbron tijdens de duurzame integrale herontwikkeling van Heijplaat en de prioriteit op dit moment ver te zoeken is. De enige constante factor was de gebiedsmanager die binnen Woonbron op grote hoogte een eenzaam pad volgde.
Het ging overigens niet altijd slecht met de inbreng van de corporatie. Onder leiding van 1 van de directeuren gloorde er weer hoop aan de horizon. Deze had een persoonlijke binding met het gebied, was communicatief sterk, luisterde en hij maakte meer mankracht vrij om de mogelijkheden die er lagen een kans te geven. Helaas is ook deze gestruikeld en dat had met name te maken met de samenwerking op directieniveau tussen de Stakeholders en het niet nakomen van afspraken die vastgelgd waren in samenwerkingsovereenkomsten. Verder had hij de moeilijke taak om het leeglopende naoorlogse gedeelte van het dorp leefbaar te houden.
Tot op dat moment was de opvatting om gefaseerd te slopen en nieuw te bouwen, zodat het inwoneraantal op peil zou blijven waardoor o.a. de voorzieningen hun bestaansrecht niet zouden verliezen. Onderzoek toonde echter aan dat zeker drie kwart van het onderhoudsbudget verdampte in het leeggelopen na oorlogse dorp. Toen werd besloten om dat in z’n geheel in één keer te slopen.
Niet lang daarna kwam een bestuurder van Woonbron tot de conclusie dat hij niet wilde bouwen voor leegstand, want “wie wil er nou op Heijplaat wonen!” en de landelijke overheid had hem het gereedschap in handen gegeven om zich los te wringen van de plicht tot nieuwbouw: corporaties mochten niet meer aan projectontwikkeling doen. Woombron had inmiddels landelijk nieuws gehaald door zich 200 miljoen euro te verkijken op de renovatie van de ss Rotterdam, een karwei wat bij aanvang was ingeschat op 40 miljoen euro. Voor dat geld hadden ze wel vier keer een nieuw dorp kunnen bouwen, maar dat mocht toen niet meewegen in de discussie.
Dat e.e.a mede daardoor ingewikkeld was om uit te leggen – insidersinfo – bleek tijdens een vergadering waarin o.a. een rondschrijven voor de bewoners werd besproken waarin werd aangegeven dat Woonbron, volgens eigen zeggen, niet langer verantwoordelijk kon zijn, (in de ogen van de bewoners niet langer wilde zijn) voor nieuwbouw. De discussie over de inhoud van de brief duurde alleen al voor de plaats van een komma in één van de zinnen op twee minuten na een half uur.
Daarna was het echter snel bekeken met de grote rol van Woonbron in het hele verhaal. De gebiedsmanager werd ontslagen, meer mankracht verdween ook direct en de dossiers verdwenen in de prullenbak. De taken die voortvloeiden uit de samenwerkingsovereenkomst 2 gingen naar de gemeente Rotterdam. De bewoners hebben via de Vereniging van Wijkbewoners een sereiuze poging gedaan om bij de onderhamdelingen aanwezig te zijn, zodat zij zeker wisten dat de taken goed en volledig werden overgedragen. Ze hebben daartoe de toenmalig wethouder weten te bewegen een onderzoeksrapport op te laten stellen, maat tegen de tijd dat het concept er lag, moest de wethouder het veld ruimen en Woonbron had geen enkel boodschap aan de resultaten uit het onderzoek. Er kwam een part time gebiedsmanager voor terug die niets meer heeft met duurzaamheid of integraal ontwikkelen, nb. dezelfde man die bij het initiatief de zaak presenteerde. Zo trapte de gemeente in de poep en kon Woonbron terug naar af alsof er niets aan de hand was. De andere stakeholders zaten erbij en keken de andere kant op. Anno 2018 wordt er door een ontwikkelaar gebouwd die daar goed aan verdient en de voorzieningen zijn op stervens na dood op het dorp.
Onlangs kreeg het oude dorp de status beschermd stadsgezicht. Woonbron heeft daarin de verantwoordelijkheid voor de aanpak van het oude dorp. De Vereniging van Huurders Heijplaat heeft de corporatie onlangs naar hun beleid gevraagd over het onderhoud en eventueel opknappen en voorzien van een beter energielabel voor het merendeel van oude woningen op het oude dorp. Tot nu toe heeft de corporatie daar geen antwoord op gegeven en verschuilt zich achter een nieuwe manier van samenwerking met bewoners over hun hele bestand, iets waar de Vereniging van Huurders Heijplaat toe nu toe niet op de hoogte was. Ook hier blijkt weer dat een grote Stakeholder binnen de herstructurering van Heijplaat weinig kaas heeft gegeten van communiceren met andere partijen. Binnen het hele verhaal van de herstructurering komt in de mening van de bewoners Woonbron er niet uit als de meest betrouwbare partner. Met het niet antwoorden op de vraag hoe het oude dorp aan te pakken, zet de corporatie ook de mogelijkheid aan de kant om op voorhand in gesprek te gaan met mensen uit het dorp die hier in het kader van duurzaam ontwikkelen al heel lang en breed over hebben nagedacht.